WeekGedachten 2022

WeekGedachten 2022

Week 2 2022

Zin van het leven

Een bijkomend ‘voordeel’ van de lockdown is dat ik nu veel tijd heb om te lezen. Begin van dit nieuwe jaar herlas ik De zin van het leven van Fokke Obbema. Vooral de inleiding van dit boek greep me dit keer enorm aan. Die inleiding is heel indrukwekkend, want raakt me diep. De schrijver overleeft ter nauwer nood een hartstilstand, wordt gered door zijn geliefde en komt uiteindelijk tot de conclusie ‘dat de dood ons kan helpen onze kijk op het leven te scherpen’.

Toch wringt de titel van het boek nog steeds bij mij. Want als de dood zin heeft, heeft het leven dan (daarvoor/daarom) ook zin?

In een oude Griekse mythe antwoordt de sater Silenus op die vraag van koning Midas: “Jullie, beklagenswaardig eendagsgeslacht (…) waarom dwing je me te zeggen wat je veel beter niet kunt horen? Het allerbeste is voor jou totaal onbereikbaar, namelijk niet te zijn, niets te zijn. Het op één na beste echter is – zo spoedig mogelijk te sterven”.

Mijn held Nietzsche daarentegen was van mening dat het leven met volle teugen geleefd diende te worden. Maar dan wel als esthetisch fenomeen, want dan “is het bestaan en de wereld voor eeuwig gerechtvaardigd”.

Afbeelding: Pierre-Auguste Renoirs Lunch van de roeiers (1880-1881), een exemplarisch impressionistisch werk dat nagenoeg alle kenmerken van de stroming in zich verenigt.

Week 1 2022

Leven

Vandaag is het woensdag. Net zo’n woensdag als alle andere woensdagen. Met dit verschil dat het nu de eerste woensdag van 2022 is. Een nieuw jaar, wederom mét Corona in ons midden. Veel mensen vragen zich af of dit nog wel leven is. Het wordt ons ook niet makkelijk gemaakt. Ik zou ook wel weg willen vluchten. Opnieuw beginnen. Ergens ver van hier. Ver van al het coronagedoe. Corona moe. Maar waarheen? Op zoek naar écht leven. Dan denk ik aan de woorden van Henry D. Thoreau:

‘Ik ging de bossen in omdat ik bewust wilde leven, om me alleen met het wezenlijke bezig te houden en te onderzoeken kon leven wat het leven moest leren, zodat ik niet op mijn sterfbed zou moeten ontdekken dat ik niet geleefd had’.

‘De enige vreugde ter wereld ligt in het beginnen. Leven is mooi, want leven ís beginnen, telkens weer, ieder ogenblik’, aldus een nog jonge Casare Pavaese (1908-1950). Opnieuw beginnen, Tabula Rasa maken, alles achter laten en het beeld uitlopen, heeft een eeuwige, romantische aantrekkingskracht. Zeker als je ergens in het buitenland gaat wonen. Alleen. Om daar opnieuw te beginnen en na te denken over wat je achter liet, te fantaseren over wat je te wachten staat. Maar is dat geen fictie? Ik vind het leven mooi als je weer echt opnieuw kan beginnen. Ieder ogenblik. Wat een levensvreugde!